نکنه پاییز بره دیگه برنگرده بعدن؟

امروز را از فرط خوب بودن نمی‏نویسم. امروز را که بهتر از آن بود که نوشته‏شود. امروز را که بهتر است با نوشتن زمینی‏اش نکرد. بگذارم امروز را که بماند همان بالا‏بالا ها. بگذارم هاله بگیردش دور تا دور. که تا ابد بگویم بیست و پنج آذر. بیست و پنج آذری که ننوشتم‏اش.

بعدن شما اصلن باید بدانید وقتی به منتها درجه داون‏بودگی می‏رسید باید عزیزی داشته باشید که خیلی دور است. که این آدم عزیز بلد است چیزهایی را متذکر شود ازتان، که خود نیز غافلید. بعدن‏تر اینکه این آدم به شما این شانس را می‏دهد که فکر کنید چه مرگ‏تان است. که خوب شما را روی نقاط حساس هر فکری/خاطره‏ای/گفتی/شنودی/چیزی دقیق می‏کند، که اصلن ریشه چه-مرگته-الآن‏تان را نشان‏تان می‏دهد. شما بعد می‏توانید ‏بروید واسه خودتان خوشحالی کنید که همچه عزیزی دارید به وقت بی‏کسی. به وقت بی‏رمقی، به وقت شوک‏های ِ بین روز. شما یه همچه کسی دارید که هنوز نیمه‏ی تایم کلاس نگذشته می‏توانید به‏ش اس‏ام‏اس بزنید که کلی غم‏انگیزید به‏ نوبه‏ی خود. که بهتان نگوید گوش کن. که بهتان بگوید حرف بزن.

گاهی‏ام این‏طوری‏ام که وقتی یَله بر بالش ِ متکی به کمد، جزوه ده-دوازده ورقی به دست، دارم درس نمی‏خونم، از ترس یه حس ِ نامعلوم یهو یخ می‏زنم، در یک حرکت بلند می‏شم اون جوراب مشکی-‏خاکستری کاموایی‏مو پام می‏کنم، انگار همه درد و بلای عالم رو در یه آن مُصوَّر به چشم می‏بینم. بقرآن!  

لیستی تهیه دیدم از آدمایی که باید حذف بشن از زندگیم در اسرع وقت

هیچی خوشحال‏ام نمی‏کند که هیچ، هیچی هم ناراحتم نمی‏کند دیگر. بلدم بنشینم زل بزنم از پنجره به بیرون، ادای آدم‏هایی را در بیاورم که به هیچی اهمیت نمی‏دهند. شایدم یه همچو آدمی هستم الآن. تصمیم گرفتم که سه‏شنبه ها فرقی نمی‏کنند با بقیه روزها. همه این‏ها را مرور کردم و ریختم بیرون حالا. گیریم صبح ِ ابری باشد. گیرم وسط کلاس برف باریدن‏اش بیاید یهو. گیریم همه اینا کافی بود که خوشوقتم کند یک‏وقت. حالا که بلدم شعرها را زمزمه نکنم. حالا که بلدم فکر نکنم گاهی. حالا که بلدم بی‏خود زندگی کردن را. حالا که بلدم خاطره‏زدایی، حالا که بلدم نفهمم، حالا که بلدم. حالا که بلد نیستید‏َم...   

یکی مثل ِ من وقتی نمی‏نویسه عذاب وجدانش‏ئه. موضوع اینه که نوشتن واسه من مثل ِ تکالیف الهی می‏مونه. یعنی تا حدودی فکر می‏کنم اگه دارم نمی‏نویسم حتمن یه طوریمه و می‏رم می‏نویسم تا همه رو از نگرانی در‏بیارم که خوبم، همه چی هم مرتبه. ولی باز طوری هم نمی‏نویسم که معلوم کنم چه جوری‏ام دقیقن. یعنی وقتی یکی می‏خونَتَم ممکنه فکر کنه خوبم، در حالی که مثلن اون موقع خوب نیستم و بالعکس. گاهی‏ام این طوری‏ام که می‏رم بنویسم برا این که بفهمم خوبم یا نه. خودمم این وسط موندم که کی این وسط تعیین کننده ست؟ خودم یا نوشتن؟ این طوری می‏شه که مجبورم تند تند بیام بنویسم برا اینکه حالمو بپرسم از خودم. یه همچه درگیری‏ای دارم دوستان.

خواهش دارم روبه روي من نمان، عبور كن،كوچه را طي كن و در انتهاي كوچه محو شو،همان گونه كه آدم هاي خوشبخت محو مي شوند.

آه خوب من الآن باید مقاومت کنم تا باز زود نرم ولو شم، بخوابم. که بعد نصفه شب بیدار شم زُل بزنم به صفحه گوشی‏م که چرا صبح نمی‏شه آیا. کسی که نصفه شبا بیدار می‏شه، انتظار صبح رو می‏کشه لزومن شوق ِ خاصی برای ِ رفتن به دانشگاه نداره. مخصوصن وقتی می‏دونه قراره توی اون روز مربوطه عاقل باشه. اوه عاقل! یعنی بیاید حساب کنیم ببینیم آخرین باری که عاقل بودم کِی بوده، هوم؟ خب من یک آدمی‏ام امشب فاقد ِ احساس. نمی‏دونم چی شده یهو همه احساسات از من گریزون هستنشون* ینی من گاهی‏ام که عقلم رو می‏شه این طور می‏زنه به همه زندگیم پخش می‏کنه خودشو. یه کمم جا نمی‏مونه واسه عواطف بشری‏م. باور کنید آهنگ گوش ندادم امروز من. خب یکی بگه واسه چی؟ از توانم خارج بود که سیم های هندزفریمو گره‏هاشو واکنم اصن. ینی اینقد حوصله نداشتم. بعد تازه به این فکر کنم که چی بذارم. سر کلاس عمومی‏م یک ساعت و نیم به موزائیک های زیر صندلیم نیگا کردم. لیوانمو بدون احساس شستم. بخار نسکافه مو رو صورتم نگرفتم. صبح اصن نفهمیدم باد می‏اومد یا نه. بچه‏ها می‏گفتن اون درخته که برگاش تکون می‏خوره نمی‏فهمیدم کدوم یکی. باور نمی‏کنم سه‏شنبه بوده امروز...

*استاد مسلمی      

امشب از اون شب‏های سرد ِ بارونی‏ای بود که مثه چی اخم کرده‏بودم. دو‏ دستی کوله‏مو چسبیده‏بودم، متفکرانه به آهنگ توی گوشم گوش می‏دادم. لبام جُم نمی‏خورد که. صاف و محکم قدم برمی‏داشتم. انگاری دارم با هر قدمی یه چی رو زیر پام له می‏کنم. پیشونی‏م از دو وَر تیر می‏کشید، ولی به این نبود که فکر می‏کردم. امشب نه بدبخت بودم نه خوشبخت. امشب رئالیست ِ درجه یکی شده‏بودم واسه خودم. تنها چیزی که مهم بود صدایی بود که توی گوشم منفجر می‏شد. دستام که بند‏های کوله‏ام رو مچاله کرده‏بود. پاهام که زمین ر‏و له و زار و بیچاره می‎کرد. مخ‏ام که همه فکرها رو نجویده قورت‏اش می‏داد* آره اگه نمی‏دونید من شب‏ها اینطوری‏ام. اگه فردا صبح می‏بینید دارم با همه وجودم با جیغ و داد سلام‏تون می‏کنم، که دارم قه‏قه ته کلاس می‏خندم، که دارم چرند‏پرند می‏گم، که شعرهای خنده‏دار می‏یارم واسه‏تون، که توی سالن دانشکده می‏دوم، که با خسته نباشید استاد و بدبخت‏اش می‏کنم، بدانید و آگاه باشید من این همه نیستم**...   

*یحیی

**مولانا ، فیه ما فیه

از اون شب‏هایی‏ئه که هیچی نتونست این‏همه سنگینی سرمو رفعش کنه. چایی، چایی نبات، نسکافه، کاپوچینو، همه اینا رو که می‏گم خوردم ولی الان مثه چی باز سرم سنگین‏ئه. آدمیزاده دیگه، سردردش‏ئه گاهی. کاری هم انجام ندادم تا حالا. نشستم واسه خودم یک عالم آهنگ گوش دادم. هو کِرز؟ از هر نوعش که بگی. اس‏ام‏اس زدم. توی نوت‏هام از گودر شعر سیو کردم. دی‏دریمینگ کردم. به این که بعدن چی می‏شه اصن فکر نکردم. به کارهایی که مونده، به امتحانایی که گذاشتن. به خوشی‏های این چند روزه فکر کردم. به این همه فرقی که کردم با گذشته، به این همه عادت‏ها و علاقه‏های جدیدم، به دوست‏های جدیدم، به دوستی‏های بی‏حد و حسابم فکر کردم. دلم خواست بنویسم اینا رو که بدونم چه همه باز زندگی خوب شده یهو. چقدر الان می‏فهمم که این خوشی‏‏های ریز ریز بزرگ‏ترین نعمت‏های ِ زندگی‏ئن. چقد خوبه آدم وقتی حالش خوبه، بفهمه، حواسش باشه که حالش خوبه. یعنی اگه نفهمه، خوب بودن حال دیگه ارزشی نداره فی‏نفسه. آدم وقتی حالش خوبه دیگه مهم نیست اگه سردرد باشه، اگه دلتنگ باشه، اگه دست‏هاش یک‏سره یخ‏کرده باشن، اگه هیچکی ازش نپرسه حتا، که حالش خوبه یا نه. اگه فردا تعطیل نبود می‏تونستم همین الان اعلام کنم که خوش حال‏ترین موجود ِ روی ِ کره‎ی ِ زمین‏ام. حیف دیگه نمی‏شه، نذاشتن، یعنی خدا نخواست.

طبق معمول داشتم خیابان گز می‏کردم که بالاتفاق یک مغازه‏ی خیلی خوشگلی دیدم که توش همه جور چیزهای خوشگل مُشگل بود. با احتیاط  وارد مغازه شدم مثل موشی که از توی سوراخ وارد اتاق می‏شود، جوری که توجه هیشکی را جلب نمی‏کند. با قدم های ریز ریز به سمت قسمت ماگ‏های گنده نزدیک شدم. آنجا وسط مسط‏ های راه که رسیدم یک مجموعه سه‏تایی از بشقاب و کاسه و ماگ دیدم که از این مدل گنده‏های ِ قوس دار ِ زرد رنگ بود و یک زرافه‏ی خوشحال در حالی که داشت می‏دوید رویش به چشم می‏خورد، تو بگو اصلن زرافه‏ی ِ شعله‏ور  ِ سالوادور دالی.

 با دقت تمام مشغول دید زدن زرافه‏ شدم و بالاخره به خودم جرئت دادم و از فروشنده که تا آن لحظه متوجه ورودم نشده بود، از چند و چون آن زرافه‏ی ِ بی‏مثال پرسیدم. پسرک نزدیک آمد و با تاسف به اطلاعم رسانید که یا هر سه را می‏بری یا هیچ‏کدام. بعد حدود یک دقیقه با اندوه به زرافه چشم دوختیم. به اینجا که می‏رسم بغض راه گلویم را می‏بندد...{های های گریه‏ی حضار} خلاصه فعلن از خیر زرافه جان درگذشته به لیوان قهوه‏ای معمولی خود بسنده کردیم.

عکس از وبلاگ ِ قوزک پای چپ یک زرافه‏ی ایده‏آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‏خارد.

شده یک لباس رو واسه خاطر رنگ ِ آستین‏هاش بخرین و به طرح روش نگاه نکنین و وقتی شب می رین خونه تنتون می‏کنیدش ببینین روش با حروف درشت نوشته "جک اند جونز"  و روی حروف نارنجیش با با شتر‏های ِ فانتزی و گوسفند‏های ِ هندزفری به گوش و گربه‏هایی که دارن خمیازه می‏کشن تزیین شده؟ واسه من شده.

هنوز آنقدرها پیر نشده بودم که از سوز ِ سرمای ِ صبح‏های ِ " آذر" خودم را توی چهاردیواری‏ای، جایی، جا بگذارم. می‏شد آرام‏آرام تا هر جا که مرا به خود می‏خواند راه بروم. تا هر جا که سرنوشت می خواست. قدم‏هام راست و محکم. دست‏هایی که با ظرافت تاب می‏خورد کنار ِ بالاتنه. دنباله‏ی شال که بازیگوش می‏پیچید دور شانه‏ها و سرمایی که می‏رسید تا نوک پنجه‏ها و برگ‏هایی که که سنگ‏فرش تمام راه‏ها بود و باد که مژه‏های خیس را نوازش می‏داد که  "باد آرام آرام اسرار درخت‏ها را فاش می‏کرد"خوانان راه بروم...

عکس مربوطه:

پ. ن. و این آهنگ البته

حتمن حرفی هست که هر شب می‏نشینی اینجا، زل می‏زنی به این صفحه‏ی سفید، دست می‏کشی روی دکمه های کیبورد، یک کلمه یا دو تا، یک جمله، بعد یک‏هو پاک می‏کنی همه‏اش را، یا هم که یک جمله را اکتفا کرده هوا می‏کنی‏ش، هوه‏گویان بلند می‏شوی می‏روی دنبال زندگی‏ت. حتمن حرفی هست که مانده، ماسیده، زنگ زده اصلن، دارم فکر می‏کنم واقعن، حرفی مانده، مانده، مانده، مانده، ماند.

وبلاگ که می‏رسه به آذر رو دوست داریمش.

دلم می‏خواد همین شلوار لی آبیه‏مو با ژاکت بنفشه‏م بپوشم راه بیفتم توی یک جاده‏ای که هیشکی توش نیست، که هیشکی توش نیست.

پ. ن. کاج باشه دو طرفِ جاده

موهای ِ خیس ِ جمع شده توی روسری، بعدازظهر ِ بی‏ملال پاییز، دل‏تنگی ِ نا‏به‏هنگام لابد...

قرن ۱۹ رو اعصابمه

همیشه از خدا می‏خواستم بهم توانایی تلفظ ققققققققق‏های ادیت‏پیافی بده. خیلی هم تلاش کردم. نتیجه نداد. یک بار فقط تونستم. بعد نهار بود، داشتیم با بچه‏ها بر‏می‏گشتیم دانشکده. بعدش دیگه نتونستم. فقط اومدم این رو بهتون بگم که من نمی‏تونم مثل ادیت پیاف بگم ققققققققق‏.